Dünkü ben, yarınki ben

Dün ve bugün veya bugün ve yarın bu ikisinde yaşamını sürdüren yaratılmışlar birbirinden tahmin edilenin çok daha ötesinde farklı insanlar. İnsanın tembelliğinin genel geçer yargılarından birisi olan ertelemek ve yarına bırakmak aslında bu durumdan dolayı yaşanıyor. İnsan bugünün işini yarına bırakıyor çünkü yarınki onu yapmakla yükümlü olacak kişi bugünkü kişiyle aynı değil. Yani bunu ben yapmak istemiyorum başkası yapsın diyor, işin özü bu.

Yarına bırakılmış bir vazife, dünküyle aynı zihne sahip olan bir insana bırakılmış oluyor. Sonra ne mi oluyor? Tabii ki o aynı zihne sahip olan insan kendinden beklenileni yani daha önce de yaptığını yapıyor ve o işi tekrardan yarına bırakıyor.

İlk çözüm önerim; Bu sorunun çözümüne dünkü Yusuf ile yarınki Yusuf arasında kurulabilecek bir arkadaşlık bağı yardımcı olabilir mi acaba? Bu ilk çözüm önerimin uygulanması için yarına bırakılan işin başka bir insana bırakıldığının ve dünden kalan işin başka birisi tarafından bırakıldığı farkındalığı oldukça önem arz ediyor. Bu hususta insanoğlunun temel problemi olan öz saygı yani kendine saygı eksikliğinden kaynaklanan verilen sözde durmama ve işin sonunda tembellik ve erteleme hastalığına biraz olsun çözüm getirebilir belki. Ve arkadaşlık bağı gibi bir bağ ile kurulan muhabbetler işi daha ilgi çekici hale getirebilir belki çünkü insan oldukça sosyal bir varlıktır günümüzdeki konumuna sosyalliği ve bu sosyalliğinin getirmiş olduğu dil-lisan yeteneği getirmiştir insanı. Dolayısıyla insanın bu sorumluluk olayında tek başına olmamasını hissederek-insanoğlunu bugünkü konumuna getiren sosyal varlık olmak- dürtüsüyle işleri daha ilgi çekici hale getirebiliriz belki.